μετόν • (metón)
μετόν • (metón) n (genitive μετόντος); third declension
Case / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nominative | τὸ μετόν tò metón |
τὼ μετόντε tṑ metónte |
τᾰ̀ μετόντᾰ tà metónta | ||||||||||
Genitive | τοῦ μετόντος toû metóntos |
τοῖν μετόντοιν toîn metóntoin |
τῶν μετόντων tôn metóntōn | ||||||||||
Dative | τῷ μετόντῐ tôi metónti |
τοῖν μετόντοιν toîn metóntoin |
τοῖς μετοῦσῐ / μετοῦσῐν toîs metoûsi(n) | ||||||||||
Accusative | τὸ μετόν tò metón |
τὼ μετόντε tṑ metónte |
τᾰ̀ μετόντᾰ tà metónta | ||||||||||
Vocative | μετόν metón |
μετόντε metónte |
μετόντᾰ metónta | ||||||||||
Notes: |
|